اقتصادى است . پيشرفت تكنولوژى و جامعه ماشينى ، انسان را به ماشين تبديل كرده و ارزش‌هاى انسانى ، اخلاقى و عاطفى او را به خطر انداخته و نوعى از خودبيگانگى و دوگانگى شخصيتى ايجاد كرده است . نگاه ابزارى به حرفه نيز عامل دوگانگى شخصيت انسان است . هر شغل ، شرايط اجتماعى ، فرهنگى و حتى فيزيكى خاص دارد كه شخصيت انسان با آن منطبق است . اخلاق حرفه‌اى عبارت است از اصول و قواعد حاكم بر رفتار شغلى و حرفه‌اى و معيارهاى ارزشى است كه بر محيط حرفه‌ها حكومت دارد و به دنبال ايجاد پلى بين متخصص با جامعه است ، زيرا يك متخصص ، وقتى از محيط علمى - آموزشى به يك واحد پزشكى ، صنعتى و كارى قدم مىگذارد وارد يك بستر عمومى مىشود كه جايگاه تعاملات اجتماعى انسان‌ها است ؛ محيطى كه در جاىجاى آن ردپاى احساسات و عواطف انسانى مشاهده مىشود . بنابراين ، علاوه بر تخصص خود نياز به اخلاق خاص در ارتباط انسانى با ديگران دارد . به عبارت ديگر ، تنظيم بهترين روابط بين انسان‌ها در حوزه روابط صنفى از اين طريق انجام مىپذيرد . انفجار اطلاعات ، موجب تحولات عظيم اجتماعى در زمينه افكار ، احساسات ، انتظارات ، اهداف ، و آرمان‌ها گرديده است . دوران اطاعت محض مراجعان و مشتريان از صاحبان مشاغل و حتى جوانان از مربيان خود ، همچون پدر و مادر ، معلمان و مسئولان سپرى شده است و جاى خود را به مشاوره و مشاركت داده است . نه فقط جوانان ، بلكه مردم به همه چيز ، نگرش انتقادى پيدا كرده‌اند و مىخواهند در فرايند همهء امور ، آگاهانه انتخاب كنند و نظر بدهند .